Το Τετράδιο των μαθητών του 4ου Γυμνασίου Χανίων /

 Ποίηση

Επόμενη Σελίδα

        ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ ΖΩΗΣ

 Παιδιά στην άκρη της σκληρής ζωής
απ’ της δουλειάς τις μαύρες δίνες
δεν ήξεραν το δρόμο της φυγής,
να δουν του ήλιου τις ακτίνες.

 Δεν ήξεραν να παίξουν, να γελάσουν,
να γράψουν, να μιλήσουν, να φωνάξουν&
και κάτω από του κόσμου τη μανία
συνθέτουν τη δική τους τραγωδία.

Μανόλης  Ανδρουλιδάκης
A1

 

ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΑ

 Από μικρά στα βάσανα
δεν το αντέχουν άλλο
και η καρδούλα η μικρή
έχει καημό μεγάλο.

Πολλά τους χτίστες βοηθούν
και άλλα τους αγρότες.
Στα πόδια τότε δεν φορούν
ούτε για δείγμα μπότες.

 Όμως τα πιο πολλά παιδιά
δουλεύουν στα ορυχεία&
σκοτάδι εκεί κυριαρχεί,
ο φόβος και η βία.

Κλαίρη  Βάζου
A1

 

ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ

 Πολλά παιδιά έχουν αυλές
και ζουν σ’ αρχοντοσπίτια,
κι άλλα δουλεύουνε σκληρά
και ζουν σε φτωχοσπίτια.

 Αναζητώντας χρήματα
δουλεύουν νύχτα μέρα..
Με το κεφάλι τους ψηλά
τα βγάζουν όμως πέρα.  

Και τα παιδιά των φαναριών
που πλένουνε τα τζάμια,
από τους άσπλαχνους γονείς
δεν παίρνουν λίγα χάδια.

Άλλα με υπόγεια τη ζωή
δουλεύουν σε ορυχεία,
κι όμως κανείς δεν σκέφτεται
πως είναι αμαρτία.

Ακρωτηριανάκης Ιάκωβος
A1

 

 

ΧΩΡΙΣ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Φεύγουν και πάνε μακριά,
αφήνουν όλα τα σχολειά&
πρέπει να βρούνε μια δουλειά
τόσο μικρά, φτωχά παιδιά.  

Δίχως μόρφωση, παιχνίδια,
χάνουν όλα τα στολίδια.
Πρόωρο το μεγάλωμά τους
και πολλά τα βάσανά τους.

Είναι άδικη η ζωή,
ένα παιδί να μη χαρεί.
Είναι καημός σαν περπατάς
τέτοια εικόνα αν συναντάς.

 Παιδιά στο δρόμο την αυγή
για ξεροκόμματο ψωμί.
Θα μπορούσε κάποιος άραγε
τη δυστυχία να σταμάταγε;  

Εβελίνα  Βελανάκη
Α1

 

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΟΣΤΑΛΓΩ

 Ξημέρωσε και πάλι, όμως εγώ
εδώ και ώρα δεν βρίσκομαι στο στρώμα πια.

 Στα στενά δρομάκια τρέχω γοργά – γοργά
να μην αργήσω στη δουλειά.  

Ο πόνος μου είναι βουβός
για το σχολείο που νοσταλγώ.

Αχ! και να ’μουν τώρα εκεί!
Κι ας μην είχα ούτε φαΐ.

Μαριάννα  Ανδρεαδάκη
Α1

ΓΙΑΤΙ;

 Γιατί δουλεύεις από τόσο μικρός;
Γιατί αναγκάζεις τη ζωή σου
να είναι τόσο σκληρή
και μονότονη;
Γιατί το κάνεις
αυτό, που μια ζωή
θα βρίσκεσαι στους δρόμους;
Γιατί;
Το σχολείο σου είναι εδώ.
Σε περιμένει.
Σκέψου να έχεις φίλους
και να χαμογελάς μαζί τους.
Σκέψου να ταξιδεύει η σκέψη σου
κάθε μέρα και άλλα ταξίδια.
Μην την κάνεις τη ζωή σου τόσο μοναχική.

 Λαντιόν Χαριζάϊ
Α5

      

 ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΙ ΑΥΤΑ;

 Στον κόσμο τον σημερινό τον άστατο
παιδιά δουλεύουν για το μεροκάματο.
Η μοίρα τους άδικη, μα τι να πουν;
Κάτι άλλο να κάνουν – τι κρίμα!- δεν μπορούν.

 Σε σκληρές, δύσκολες δουλειές εργάζονται,
δίχως ούτε λεπτό να ξεκουράζονται.
Σε χωράφια, ορυχεία, γαλαρίες,
εκτελούν με κόπο πλήθος αγγαρείες.

 Άλλα στους δρόμους ξημεροβραδιάζονται,
για κάποιους ανήθικους μάλλον εργάζονται.
Με οίκτο τα βλέπουν κάποιοι, μα δεν μιλούν,
συνεχίζουν το δρόμο χωρίς να κοιτούν.

 Να γνωρίζουν τη ζωή με τέτοια βία,
μικρά παιδιά, είναι σφάλμα κι αμαρτία!

 Λύπη και πόνο νιώθω γι’ αυτά τα παιδιά!
Γιατί να μην πάνε σχολείο κι αυτά;
Καλό χαρακτήρα να μάθουν, συμπεριφορά,
γνώσεις ν’ αποκτήσουν, φιλίες, ξεγνοιασιά…  

Με χαρά να ’ναι στου σχολειού την αγκαλιά,
ν’ αφήσουν πίσω τους της δουλειάς τη σκλαβιά.
Για να μπορούν να ελπίζουν, να ονειρεύονται,
ζωή καλύτερη ν’ αρχίσουν να γεύονται.

 Χριστίνα  Χατζηδάκη
A5

Το Τετράδιο των μαθητών του 4ου Γυμνασίου Χανίων /

Ποίηση

Επόμενη Σελίδα